07-09-17

Super

Het jongste buurmeisje

knuffelt graag.

En ik ook. 

Dat voelt ze.

Of zo.

Telkens ze me ziet,

jubelt ze enthousiast

en knuffelt me 

een eeuwigheid. 

 

16:29 Gepost in Mensen | Commentaren (0)

29-08-17

Stilte

En op de omhelzing

volgt de stilte.

Om wat er te kort is.

Om waar verlangen verstomt. 

Volgt er stilte. 

09:48 Gepost in Dagdagelijks, Mensen | Commentaren (0)

28-08-17

Iets te kort

Terugblik op een verwonderend gister.

Een weelderig wandeldecor: 

duinbossen en duinpaden,

schelpenstrand en nat zand,

ruisende zee en glinsterende golven,

te bruin gebrande lijven.

Pauzes aan helmgras en onder Spioenkop,

met slokken water en vlezige medjool.

Een heerschap met blinkende ogen,

een open blik,

en veel te vertellen.

Nu en dan een kwinkslag,

een schouderklopje. 

Een zon die goed in vorm is,

wegwaaiende hoed.

Lekker eten,

met ogen tegenover elkaar.

**

En dan een lift naar het station.

Open woorden, gelijkgestemde blik.

En een omhelzing. 

Een omhelzing, bij iets dat er te kort is.

09:12 Gepost in Dagdagelijks, Mensen | Commentaren (0)

28-04-16

Collega's

Binnenkort

ergens tussen de 34 en de 64 dagen

pak ik andermaal de spullen.

Van huis naar huis.

Van twee en een kat

naar één.

**

Vaak

dagdroom ik reeds

over de nieuwe ruimtes

en tast ik af

wat waar wanneer zal komen

en hoe.

**

Een heel huis is het,

met gerieflijke kamers.

Ruimte zat.

**

Vanmiddag vertelt dan die collega

over zijn drie kinderen

en hoe ze het huis inpalmen.

De woonkamer en vervolgens

eigenlijk ook de keukentafel

en het kleine tafeltje van de computer.

Uitpuilende kasten,

met ongeduldig in elkaar geplakte boekjes,

parmantige poppen en schots en scheve strips.

Hij en zijn vrouw leven

op nog slechts eilandjes van enkele zitvlakken groot.

**

Spontaan stellen onze beide situaties zich tegenover elkaar

tot iets grappigs.

Ik freewheel

over die plek te over

helemaal te vullen met en voor mezelf.

Hij knutselt stukjes ruimte bij elkaar

in een huis met vijf.

20:49 Gepost in Dagdagelijks, Mensen | Commentaren (0)

23-02-14

Fate / Faith

Aan de kust

met een zee van tijd

zag ik hem.

Alsof er geblokletterd stond:

UITDAGING.

Ik bleef staan en keek,

tot hij terugkeek.

En 'dag' zei.

En nog vele woorden daarna.

**

Geschiedenis.

Heel ver weg.

Niet fraai.

Flink pijnlijk.

Maar wel:

geschiedenis.

**

Dat stuk geschiedenis

kwam dus over mijn pad

en we wisselden vele zinnen.

En zijn nummer.

Niet dat dat hoefde.

Toch hoorde dat gebaar bij die avond.

Een inkleding van afscheid.

Een nummer

dat niet gekozen zal worden.

10:10 Gepost in Dagdagelijks, Mensen | Commentaren (0)

22-02-14

Geborgen

Een klein, dik boekje ligt open op hun tafeltje.

Oude, vergeelde bladeren, met vele kleine tekens.

Over dat boekje heen

houden haar beide handen die grotere hand vast.

Moeder en dochter.

Oosters uiterlijk,

koffers om hen heen.

Ik kijk naar hen. Naar die handen op en in elkaar.

**

Een mooi en rakend beeld.

Onbevangen, heel dichtbij,

handen bij elkaar.

**

Het meisje vangt mijn blik.

Ik glimlach

en ze lacht breed terug.

En ik nog. Breder.

**

We reizen verder.

En wanneer zij een halte eerder afstappen dan ik,

vinden onze blikken elkaar terug.

We lachen

en ze wuift naar me,

van zo heel vlakbij.

Glimlach is mijn verdere reisgenoot.

14:20 Gepost in Mensen | Commentaren (0)

24-01-14

Zak

Ik prepareer ons, mijn fiets en mezelf, voor de terugtocht.

Rode fietstas opgeklikt, vingerloze wanten aan.

Een man stapt de winkel uit en zegt:

'Blij dat ik een zak heb'.

Ik kijk hem aan en kan niet volgen.

'Ha ja dan heb ik er hier geen extra voor nodig'.

Hij steekt een driedubbelgeplooide, nieuwe broek omhoog.

'Haaaaa', repliceer ik.

Hoe flauw ook, des te ontwapenender.

Ik glimlach.

En fiets de zon tegemoet.

17:58 Gepost in Mensen | Commentaren (0)

21-01-14

Mini man

Hij kortbeent door de stationsgang,

een nijdig "klootzakken" tussen zijn tanden knersend.

Compleet geërgerd lijkt ie.

Ik kijk op het scherm:

vijf minuten vertraging.

De kleine, beige man ervaart het als hemeltergend,

zoveel is duidelijk.

**

Met de uitmuntende massage van gisternamiddag

nog op mijn huid

vertoef ik zelf in rustig land

en observeer die kleine man.

Reeds gepasseerd, wandelt hij nog door mijn gedachten.

Die trein, die komt wel.

**

Ik ken hem van zien.

Van bijna elke ochtend op het perron.

Maar ook van vroeger voor de klas.

Even. Het mocht niet zo goed lukken

met jennende leerlingen in de klas.

Aan plagen deed ikzelf niet.

Ik luisterde toen naar hem

maar op sleeptouw kreeg hij me niet.

**

Nu staat hij op het perron

met aktentas

beige te wezen.

Zijn blik kwijnt in ooghoeken,

sierlijke vrouwelijke gestalten volgend.

Zo onopvallend

dat het in mijn oog schiet.

Het weze hem gegund.

**

Hij lijkt een beige eiland

in een wereld waarin eenieder z'n ding doet.

Ik verwijl even bij de gedachte

hoe hij zou leven,

hoe hij zou opgegroeid zijn,

en hoe hij het dagdagelijkse reilen en zeilen ervaart.

Of hij nog ouders heeft.

Of hij eigenlijk wel zoveel ouder is dan ik.

En

of hij ook de vogels hoorde vanochtend

op deze ongewoon warme januaridag.

20:40 Gepost in Mensen | Commentaren (0)

11-07-13

Onmin

Een stad heeft veel muren.

Elk huis een gevel.

Nog blijft niet alles verborgen.

Terwijl ik de deur ontsluit,

fietstassen met verse groente

en bittere chocolade met bessen,

hoor ik zijn stem.

Schreeuwend. Boos.

En haar stem,

laag en rustig.  

Ik sluit de woorden uit mijn hoofd.

Onmin in [dat] huis

en onder de zon

dwalen hun zinnen de straat op.

14:00 Gepost in Mensen | Commentaren (0)

25-06-13

Pendelfrats

Aandachtig. Zo bleek ze.

Fris ogend nam ze me op.

**

Nonchalant. Dacht ik daar te zitten.

Recht tegenover haar in het metrostel.

**

Bij het uitstappen

vroeg ze me of ik iets zocht.

**

Ze had werkelijk goed gekeken.

Ze had me gezien.

20:48 Gepost in Mensen | Commentaren (0)

22-04-13

Nader

Daar zit hij.

Hoofd weggedoken in kap.

Neigt hij zijn voorhoofd naar me toe

voor een zoen.

Die ik langzaam, lang-zaam, druk.

**

En terwijl de vogels

een laatste avondkreet slaken

en de reiger

een laatste hap bespiedt.

Terwijl de zon rozig wegzakt

in zacht kleurenspel.

Zitten wij stil naast elkander

op de houten bank.

Een stilte zoals er niet vaak een is.

Alle woorden even verstomd.

**

Een bewogen dag.

En het is tasten naar elkanders zijn.

16:35 Gepost in Mensen | Commentaren (2)

29-03-13

Bestemd

Op een eenvoudig bankje

dicht bij elkaar.

Strekt zij haar rug

en neigt licht vooruit,

de kin naar beneden gekanteld.

Een onbewuste, verlengende beweging

van overgave.

Intuïtief reikt zijn hand haar rug

en streelt. Masseert.

In langzame bewegingen

van schouders naar heupen

lijnt hij haar verlangen. Onderhuids.

21:02 Gepost in Mensen | Commentaren (0)

15-03-13

Absurdistan

Een enthousiast bericht ontving ik blij van haar.

In 1 lijn ook.

Helemaal en volledig, de hele 3 zinnen

in dat ene vak waar het onderwerp hoort.

En op het einde:

(eom)

Ik antwoordde haar even enthousiast

en meerlijnig

in het tekstvak.

Met als pointe een vraag:

wat die (eom) wel betekenen mocht?

**

(end of message)

Heeft ze uit een cursus time management.

Zodat ik weet dat ik het bericht niet open hoef te klikken

wegens eenlijnig.

Jawel.

Maar dat was dus buiten mij gerekend,

de (eom) onmachtig.

**

[Waar gaat dat heen

met al die 'tijdsbesparende' elementen.

Rush maar verder, rush maar voort...]

**

Ik ben zo'n mens

die weigert 'Gr' te tikken

en nog steeds

voor 'Groeten' gaat.

20:58 Gepost in Mensen | Commentaren (0)

03-02-13

Alleen

Mijn vingers verkleumen zich

om de grepen van de boodschappentas.

Handschoenen werkeloos in de jaszakken.

Spreekt bij nummer 120 een oude vrouw me aan.

Dat ze al altijd in de buurt heeft gewoond

maar nog niet lang in dit huis.

Dat ze te weinig mensen ziet

en dat ik binnen mag komen.

Dat ze de hele buurt kent

maar niet iedereen zo maar binnen loopt.

Vervolgens herhaalt ze enkele dingen.

Mijn antwoorden kan ze niet zo goed horen.

Haar geest lijkt verward.

Maar vooral eenzaam.

We praten wat, tot ik uiteindelijk toch verder moet.

**

Ze is alleen. Meer alleen dan haar zint.

We zijn er immer welkom.

13:46 Gepost in Mensen | Commentaren (0)

20-01-13

Surrealisme in witte slip

Het begin van de witte tijden.

Ergens vorige week.

Stap ik in ochtendschemering naar de bushalte.

Door krakend verse sneeuw,

langs een grote baan.

Links doemen twee donkere benen op.

Er zit een lijf aan vast.

Een mooi, donkergekleurd, stevig gebouwd lijf.

Naakt. Op een witte, aansluitende boxerslip na.

De man staat met zijn rug naar me toe

de kaders van reclameborden die aan zijn raam hangen

nauwgezet af te vegen.

Om twintig minuten voor zeven des ochtends.

In de sneeuw.

**

Een meisje aan de bushalte is het met me eens:

Dit heeft wel wat.

Je vraagt je af of je wakker bent, of het echt is.

Het doorbreekt fris en vrij

de routine van al wat we normaal vinden.

Naast propere kaders

is dat mooi meegenomen:

een verfrissing van onze geest.

17:07 Gepost in Mensen | Commentaren (0)

14-01-13

Hoe kan dit veranderen?

Het blijft een vraagstuk.

En tijdens deze koude tijden

staat het op extra veel punten.

**

Wanneer ik van mijn fiets stap,

wintertintelen mijn tenen en vingers.

Ik sluit het slot en

stap naar de winkeldeuren.

En daar zitten ze dan.

Ook tijdens deze gure dagen.

De verweerde bedelaarster aan de GB.

De oude bedelaar in de straat.

**

Hoe koud moet het niet zijn,

zo stil zittend, met je hand voor je uit.

En wat kan ik doen?

Ooit, in een studentenverleden,

nam ik een van hen mee naar huis.

Voor enkele uren.

Echt waar.

Want ik had een kot en hij zat buiten in de sneeuw.

Verder ging mijn logica niet.

Los van gevaren en misbruiken.

En je merkt het: ik heb het overleefd.

**

Ik weet het meestal niet goed:

geef je geld? En hoeveel geld geef je dan?

Geef je aan iedereen?

Verdwijnt het geld in een van die malafide netwerken?

**

Vandaag wist ik het wel.

Mijn munten vielen blinkend en klinkend in het potje,

waarin al enkele stukken rost lagen te wezen.

**

Wat is het koud...

14:40 Gepost in Dagdagelijks, Mensen | Commentaren (0)

04-01-13

Check

Weersvoorspellingen ten spijt

drupte vandaag een miezerige regen

over het land.

En over mijn hoofd, mijn jas, mijn jeans.

Onder een grijze hemel trapte ik naar haar toe.

Door de wind, door de miezerregen, langs het vogelgefluit.

**

En ze stelt het goed.

Er  wordt voor haar gezorgd, pa.

En ze zorgt goed voor zichzelf.

Je zou trots op haar zijn.

Ze stelt het wel.

21:24 Gepost in Heen[ge]gaan, Mensen | Commentaren (0)

27-12-12

Afstand

Drie of vier

dwarsliggende lijnen

trekken door haar gelaat.

Boven de wenkbrauwgrens.

Met verlaten blik staart ze

zo fronsend

over de rijkelijk gevulde aperitieftafel.

Blik op nul. Blik op oneindig.

Oneindig leeg.

Haar vriend praat. En praat. En praat.

Over de wereld en dat het allemaal f**kin' fout loopt

met deze planeet.

Zijn bril kadert niet het beeld

van die stille vriendin.

Verloren als ze is

tussen al die woorden.

Donderende woorden.

14:11 Gepost in Mensen | Commentaren (0)

10-12-12

Kleurrijke oudjes

Op de hermelijntram

ben ik een laagje

tussen de laagjes bevolking.

Allerlei mensen

vind je hier.

**

Samen met hun kleurrijkheid stappen ze op,

twee oudjes

met blozende kaken.

Hun aanwezigheid warmt me instant.

Ik bied de vrouw een plek

om haar hand te laten rusten,

in de wiegende bochten van de tram.

**

"Een open ring!" zegt de oude man.

"Dat heb ik nog nooit gezien."

En we praten over mijn ring,

een zilveren Latijns-Amerikaans kleinood,

dat ik kocht in de wereldwinkel,

zo vertel ik hem.

**

Ik verlaat de oudjes bij de halte

en vertoef met een verwarmd hart.

12:48 Gepost in Mensen | Commentaren (0)

15-10-12

Fragment

Steunend op haar wandelstok

kijkt ze tegen de deur aan.

Haar belsignaal nog niet beantwoord.

Haar kleding als een stads camouflagepak.

Zo gaat ze op in de gevels en de grijze stoep.

Een beige, halflange jas.

Een grijze, halflange rok.

Vleeskleurige panties

en gemakkelijke, bleekbruine stappers.

Haar haren blondgrijs - dus niet van dat spierwit -

en nonchalant geföhnt.

**

Ze wacht en doet mij stilstaan,

voorbijpeddelend op m'n fiets.

15:35 Gepost in Mensen | Commentaren (0)

05-10-12

Grote wereld, kleine jongen

Ik las het in zijn houding.

Het viel op

zonder er bij stil te staan.

Een secondenlange glimlach rest me

wanneer hij is afgestapt.

**

Een jongetje met geboekentaste rug.

Heel zijn lijfje ademt levenslust en ontdekking.

Heel zijn lijfje zegt: leef!!!

Ontspannen en open wandelt hij naar de deur,

duwt gretig op de knop om die te openen.

Eens - met de nodige concentratie - uitgestapt,

staat ie bedachtzaam stil.

Turend naar de bus en zijn deuren.

Luisterend naar het piepend deursein.

**

Zijn mama is al verder gestapt.

Hij zoekt haar stem

en holt haar achterna.

En ik glimlach.

12:37 Gepost in Mensen | Commentaren (2)

20-08-12

Job: telefoniste

Het is - andermaal - de dag van mijn leven vandaag!

Zo spreekt de telefoniste me verheugd toe.

Deze keer dankzij een weergaloos en zelf samen te stellen pakket...

diepvriesproducten.

Als eenmalig probeersel.

En als je het niet blijkt te lusten,

krijg je het gegarandeerd vlotjes terugbetaald.

Ze prijst het aan

als afgelezen van een script.

Ik bedank hiervoor. Uiteraard.

Kordaat doch ook vriendelijk en ongehaast.

De dame doet immers haar job.

14:36 Gepost in Mensen | Commentaren (0)

30-07-12

En ik, rustig op de fiets

Zat? Of zot? Geen idee.

Roekeloos. Dat in elk geval.

Zwalpend, ook. En brallend.

Slingert de man temidden de straat.

Terwijl ik zijn richting uit fiets,

zie ik hoe hij voor een wagen springt,

die mij net gepasseerd is.

De wagen remt bruusk

en de chauffeur stapt boos uit.

Ik fiets naderbij

en zeg: 'ah laat hem maar,

hij is in de wind'.

Later daagt het me

dat de chauffeur een mes in de hand had,

genre slagersmes, flink groot.

Hij wikkelt het uit krantenpapier

en steekt het dreigend uit.

De zwalpende man bralt een eind

en loopt dan hortend weg.

De chauffeur schudt het hoofd,

vertelt me verontwaardigd dat de wildebras voor zijn auto sprong,

wikkelt zijn mes terug weg

en stapt in zijn wagen.

**

Het daagt me.

Dat mes.

Dat ontlokt en ont-wikkeld werd.

Mijn onbevreesde interventie.

Overduidelijk had de braller geen slechte bedoelingen.

Gelukkig zag de chauffeur dat ook tijdig in.

**

Niet enkel een gevarendriehoek en fluo hesje

lijken tot de standaarduitrusting te behoren

in de wagen van deze man...

Voor als er "verkeersproblemen" opduiken...

22:25 Gepost in Dagdagelijks, Mensen | Commentaren (2)

Gekte - nou ja..

Soms doe ik graag 'wat gek'.

Wat heet..

Dan drink ik graag een glas en eet een [wat] vettere hap.

Omdat die ene jeugdvriend in de stad is bijvoorbeeld.

Die ene vriend die me doet lachen als geen ander.

Of omdat ik in gouden gezelschap aan stroom en bossen toef.

Gezelschap dat me warm houdt als geen ander.

**

En dan komt er al eens een glaasje bij.

En een hapje. En nog een hapje. Jummies.

**

Mijn lijf kreunt dan een beetje.

Het kan er momenteel

precies niet goed mee om.

's Nachts straalt dan de maagstreek,

heel onaangenaam.

**

Mijn lijf lijkt te zeggen:

zoek je gekte elders, meid, zoek je gekte elders!

Het gaat dan uiteraard niet..

over het uitmuntende gezelschap..

24-07-12

Ochtendwandeling

Short, sokken en wandelschoenen.

Het t-shirt gevouwen in de hand.

Het lijf krommend wat korter lijkend.

Het bruine gelaat fijn doorgroefd.

De blik op de gewandelde weg.

Heft hij hoofd en shirthand op,

kijkt me in de ogen

en zegt 'alloooo'.

**

Dat we zo oud mogen worden

- met shirt om het lijf in plaats van in de hand,

wat mij betreft,

vermoedelijk ;o)

22:02 Gepost in Mensen | Commentaren (0)

17-05-12

Onschatbaar

Ze was niet uit mijn leven verdwenen.

Nu en dan wandelt ze door mijn hoofd.

Eens belangrijke baken. Voor immer van belang.

**

Hoeveel jaren moet dat wel geleden zijn.

Veertien, zestien misschien? Daaromtrent.

**

En deze week

wandelde ze langs ons heen.

De hond hijgend voor haar uit,

zij met een mand in de armen.

**

Ik kijk en het radertje in mijn hoofd draait langzaam.

Ik draai me om, hol achter haar aan,

een pietluttig "hoehoe, hoehoe" roepend,

haar naam - die me anders fluks te binnen schiet - nu rats vergetend.

**

Ze kijkt om,

rust haar mand op een vensterbank.

En zo ontmoeten we elkaar weer.

En kan ik zeggen hoe belangrijk ze is en was.

En dat ik haar nooit vergeet.

**

Ze was de baken voor de twintiger

die het thuis nog nauwelijks haalde.

De toeverlaat

van een meisje

dat nergens meer ècht heen wist.

Zij was er toen.

Voor vele jongeren.

En voor mij.

13:26 Gepost in Mensen | Commentaren (0)

12-05-12

Tijd vormt

En ik neem de telefoon.

Tik het nummer

dat nog steeds onder 'pa' genoteerd staat.

Ze is blij me te horen.

Ik ben dat ook,

met een verzwegen stukje schrik

voor de hardheid die het leven hebben kan.

Het uur voorbij

babbelen we en vertellen we.

Emoties vloeien door de telefoonlijn.

Het is goed

haar terug te horen.

**

Een jaar en een maand is het nu

en langzaam vindt haar leven

een verse, aangevulde, iets andere vorm

waarin hij, pa, nimmer vergeten wordt.

10:51 Gepost in Heen[ge]gaan, Mensen | Commentaren (0)

30-03-12

Op visite

Vier dagen van

wakker worden

warmte voelen

en lachen naar die lach.

Opstaan

en de mist zien

over de rivier.

De vogels horen fluiten

in grote getale.

Grotere getale dan in 't stad

waar ze ook met fluiten weg weten.

Op visite zijn

en je thuis voelen.

09:41 Gepost in Mensen, Natuur | Commentaren (0)

18-03-12

Geschiedenis

Moeder. Vader.

Hebben jullie elkander reeds ontmoet

in wat komt na dit leven?

En was dat waarlijk een ontmoeting?

Hebben jullie elkander gesproken

of keken jullie boos weg?

Of was het een wijselijk negeren,

krabbend in jullie weelderige haardossen.

Zien of voelen of hoe dat ook noemt ginds,

zien of voelen jullie

wat hier nu leeft, overleeft, verder leeft?

10:10 Gepost in Heen[ge]gaan, Mensen | Commentaren (0)

04-03-12

Oh Frank :o)

Zus en ik.

We kuieren

kletsend, leuterend, vertellend

door de straten.

En merken hem dan op:

ras naderbijkomend op een zaterdagmiddag.

We moeten hem verheugd hebben aangekeken,

want met charmante glimlach

zei hij ons gedag.

Frank Focketyn.

 

09:56 Gepost in Mensen | Commentaren (0)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende