04-01-13

Check

Weersvoorspellingen ten spijt

drupte vandaag een miezerige regen

over het land.

En over mijn hoofd, mijn jas, mijn jeans.

Onder een grijze hemel trapte ik naar haar toe.

Door de wind, door de miezerregen, langs het vogelgefluit.

**

En ze stelt het goed.

Er  wordt voor haar gezorgd, pa.

En ze zorgt goed voor zichzelf.

Je zou trots op haar zijn.

Ze stelt het wel.

21:24 Gepost in Heen[ge]gaan, Mensen | Commentaren (0)

13-07-12

Behouden vaart

We namen afscheid, voor even.

Aan de kerk.

Waar we een dienst van afscheid beleefden.

Van zijn mama, een moeder, een echtgenote.

**

Wat grijs boven het hoofd

en de wind door de haren

kies ik even later op dat ene kruispunt

de foute afslag.

Letterlijk. Figuurlijk zit dat wel kits.

En doe er zo

foute-afslagsgewijs

hopla

tien kilometer bovenop.

Bollend trappend door de wind

tuur ik over velden en beluister ik vogeltjes.

In de beek wemelt het

van kleine meerkoeten en ander grut.

Op de baan sluipen veel slome slakken.

Naakt.

**

Flink doorwaaid

en ietwat moe

kom ik terug thuis.

En spijs ik de hongerige.

12-05-12

Tijd vormt

En ik neem de telefoon.

Tik het nummer

dat nog steeds onder 'pa' genoteerd staat.

Ze is blij me te horen.

Ik ben dat ook,

met een verzwegen stukje schrik

voor de hardheid die het leven hebben kan.

Het uur voorbij

babbelen we en vertellen we.

Emoties vloeien door de telefoonlijn.

Het is goed

haar terug te horen.

**

Een jaar en een maand is het nu

en langzaam vindt haar leven

een verse, aangevulde, iets andere vorm

waarin hij, pa, nimmer vergeten wordt.

10:51 Gepost in Heen[ge]gaan, Mensen | Commentaren (0)

18-03-12

Geschiedenis

Moeder. Vader.

Hebben jullie elkander reeds ontmoet

in wat komt na dit leven?

En was dat waarlijk een ontmoeting?

Hebben jullie elkander gesproken

of keken jullie boos weg?

Of was het een wijselijk negeren,

krabbend in jullie weelderige haardossen.

Zien of voelen of hoe dat ook noemt ginds,

zien of voelen jullie

wat hier nu leeft, overleeft, verder leeft?

10:10 Gepost in Heen[ge]gaan, Mensen | Commentaren (0)

21-08-11

Pa

Ik kocht vandaag een doosje.

Onder de zon en tussen het volk.

Van een kleurrijk meisje met vlijtige, wonderlijke vingers.

Aan een kraam in een groen decor.

Met vriendin en haar dochtertje aan m'n zij.

Aan een kraam met heel bijzondere, vindingrijke spullen.

Van dat meisje.

Kocht ik dat doosje. Met die maffe tekening.

Je zou het vast heel gek vinden.

***

Ik kocht vandaag dat doosje.

Om jouw haarlok in op te bergen

die we in een geïnspireerd moment bij je wegknipten.

Achterop je hoofd, waar het niet opvalt.

Om immer de zachtheid ervan te herinneren.

***

En zo

raken mijn leefwereld en jouw zijn elkaar.

Zo zit er een stukje van jou

in het gekke doosje dat ik zo leuk vind.

Zo

vinden wij elkaar

andermaal.

***

Zo heb ik

na maanden

een doosje voor jouw haarlok.

07-08-11

Doop

Wat heb ik veel aan jou gedacht.

Dat ik hier nu ben

temidden van hen

en jij niet.

Dat daar je zoon is

met zijn kleine fijne dochter in handen

en wij met ons allen eromheen.

Dat we zitten grappen en grollen

en dat jij daar vroeger deel van uitmaakte

en ik toen nog niet.

Wat heb ik veel aan je gedacht.

06-06-11

Doorvoeld

Je gaf me

met leven en adem omhuld

een krachtig geschenk.

Een bonzend hart, een trotse blik.

Immer je dochter was en ben ik,

door alle dwaze, dolle, pijnlijke histories heen.

19:22 Gepost in Heen[ge]gaan | Commentaren (0)

Vertrouwen

In de rust van de ochtend

beleef ik het opnieuw.

Sta ik terug naast je bed

en willig je vraag in:

ik help jou met scheren.

En nu voel ik de warmte na.

Heel warm, heel echt nog.

Warmte die je me

voor immer geschonken hebt.

In dat eenvoudige gebaar,

in het scheren langs je pleister heen.

27-05-11

Warmtebron

Hij is niet meer. Bijna twee maanden al.

Net toen hij voor mij

begon te worden.

Zal hij - dan ook - steeds zijn.

17:09 Gepost in Heen[ge]gaan | Commentaren (0)

Nazorg

Terwijl ik de keuken poets,

heeft men het op de radio

over palliatieve zorgen.

Geboeid hoor ik een getuigenis

over hoe het op palliatieve om jou gaat

en om wat je aan kan.

Onverhoeds en scheurend wringen zich tranen in me los.

Ik fluister vader

en schakel de radio uit.

Het is nog

te nabij.

22-04-11

Troost

Ik hul me in zelfknuffels.

Vlei mijn armen om me heen,

kin rustend tegen schouder.

Rechterduim zacht wrijvend

over linkerbovenarm.

**

De tijd een middel

tot ruimte.

De ruimte een middel

tot gewaarwording.

Ruimte

Er is ruimte.

En dan wellen ze op.

Overweldigend.

Ik laat ze begaan.

De tranen.

Van een soort dankbaarheid ook.

Hoe vat ik in woorden

wat een gevonden broer

betekent.

Hartoverstelpend is het.

19:53 Gepost in Heen[ge]gaan | Commentaren (1)

Rouw II

Immer nog kruimelt de lach

over mijn wangen.

Onverholen spieden tranen

langs de randen van mijn ogen.

Overladen met warme herinnering

priemt het verdriet, het afscheid.

19-04-11

Slaap

Mijn slaap is niet meer dezelfde.

Diep nog, jawel.

Maar oh zo vaak

ben jij er nu op bezoek.

Jij, je zoon, je vrouw..

Met z'n allen

telkens weer

heel gewoon

op bezoek.

In mijn dromen.

20:37 Gepost in Heen[ge]gaan | Commentaren (0)

Duo

Twee mannen wandelen

door mijn hoofd.

Hij die is heengegaan.

En hij die is langsgekomen.

Beiden lijken hun tentje op te slaan

nabij mijn hart.

16-04-11

Gekoesterd

Papa.

Zie je mijn strapatsen, van waar je nu bent?

Ben je zo dicht bij, zo vaak in de buurt

als ik het aanvoel?

Hoor je ook de gesprekken

die ik voer met je vrouw?

Minuten tot een uur lang, aan de telefoon.

Voel je hoe weldoend die zijn,

hoe koesterend in hun eenvoud?

Zag je hoe we

met je zoon en zijn vriendin

moment voor moment beleefden, op weg naar jouw afscheid?

En hoe we dat samen deden.

Ik hul me in hun warmte.

Dit is wat we nog hebben:

elkaar. In de herinnering aan jou.

13:29 Gepost in Heen[ge]gaan | Commentaren (0)

14-04-11

Centraal

Terug op het werk.

Plaats ik jouw glimmende lach centraal.

Tussen de talrijke geboortekaartjes

prijkt dat van jouw afscheid.

Nu en dan komt een collega me peilen

naar gevoel en gemak.

En ik kan praten.

Over jou. Over ons.

Dankbaar om het warme gevoel

dat je me de laatste tijden nog schonk.

21:29 Gepost in Heen[ge]gaan | Commentaren (0)

Samen

Tijdens het eten met de collega's

oog ik afwezig.

Ik ben in gedachten. Bij jou.

En ik weet dat het mag.

21:27 Gepost in Heen[ge]gaan | Commentaren (0)

13-04-11

Aanwezig

Uit de lange rij van mensen

jong oud betraand beverig fluisterend

die ons steunbetuigend de hand schudden

waren er ook zij vijven

die ik stuk voor stuk

tegen mijn gilet trok

voor een oeverloze knuffel.

En ook zij die er niet in levende lijve waren

zaten in die knuffels vervat.

[Mijn] vrienden.

12:53 Gepost in Heen[ge]gaan | Commentaren (0)

12-04-11

Familieneus

En toen ging ik naast Peetje zitten.

En bij elke zijdelingse blik op hem

ontrolden zich telkens weer mijn tranen.

Zijn neus net als de jouwe.

Zat ik

na al die ongeziene jaren

na al die felvervlochten verhalen

na al die "omstandigheden"

naast hem.

Naast Peetje.

En we herdenken:

Jou.

22:01 Gepost in Heen[ge]gaan | Commentaren (0)

11-04-11

Stillekes

Ja, ik weet het.

Ik was vree stillekes vandaag.

En het fietsen door de wind

bij avondzon

deed goed.

22:36 Gepost in Heen[ge]gaan | Commentaren (2)

Weekjes

Het is toch maar raar.

Vanmiddag samen bij jou.

Voor het laatst.

Je zachte, volle lokken waren je trots.

We hebben er enkele afgeknipt,

op een onopvallende plek achterop je hoofd.

Je trots blijft immer bestaan.

Je zachte, zachte haren

die je met zoveel zorg in watten en plooien legde.

Man man

het doet toch maar raar.

Ik voel me

weekjes.

22:35 Gepost in Heen[ge]gaan | Commentaren (0)

Rouw

De lach is schaars

en kruimelt langs mondhoeken.

Dromerig en weerkaatsend blauw de ogen.

Kijk ik recht in de lens.

Het hart gerust.

De lach schaars.

11:29 Gepost in Heen[ge]gaan | Commentaren (0)

10-04-11

Bij ons

Vandaag met mijn eerste stel

- publiekelijk - blote benen

van dit jaar

naar jou gefietst.

Je zoon print je foto

groot en stralend af.

In een bleekhouten kader die ik meebreng

tronen we jouw beeld

tijdens ons afscheid.

Dinsdag.

22:27 Gepost in Heen[ge]gaan | Commentaren (0)

06-04-11

Moatje

Hij steelt harten.

Stal

is dat sinds vorige nacht.

Verdwaasd overdonderd

resteren we in samenzijn.

Onbeschrijflijk ligt hij te wezen

en een glimp van een glimlach schuift over mijn gezicht.

De schalkse schelm, de kranige kerel.

De man die men Moatje noemt.

22:28 Gepost in Heen[ge]gaan | Commentaren (0)

02-04-11

Vatten

We zeggen dingen.

Dat we het nu wel weten.

Hier boven in ons hoofd.

Maar dat het voelen

nog niet goed lukt.

Dat het

niet te vatten is. 

In hart noch buik.

**

We vinden elkaar

in die gewaarwording.

18:25 Gepost in Heen[ge]gaan | Commentaren (1)

Eindig

En onder de zon

fiets ik naar haar toe.

Blinkend de fietsbel.

Eten we samen brood met kaas en ham.

En spreken over hem.

Zwak en eetlustloos

in luchtig ziekenbed.

En hoe zijn ogen leven spreken,

hoe zijn gezicht zijn schoonheid toont.

Zo vertaalde zij het:

al het mooie zit in zijn gezicht.

**

Weken communicatieruis tussen hen en medische mens

vroeg ik gister weg en

lossen vandaag op in antwoord.

Antwoord van onbekende doch beperkte termijn.

Antwoord dat ik spontaan, zonder te willen verbloemen,

verwoord als: het is eindig.

Ze begrijpt me.

Een antwoord dat ons nu verder tasten doet.

Wat ze hiermee wil. Voor zichzelf, voor hem, voor wie hen liefheeft.

Een antwoord dat ze de volgende dagen en weken

verder invullen.

Antwoord waar ik mee aan te pleisteren wens.

Een antwoord

van beperkte termijn.

18:16 Gepost in Heen[ge]gaan | Commentaren (0)

28-12-10

Bouleversé

Ik had er me niet aan verwacht.

Deze ochtend nam iemand een slip een tip

van mijn levensdeken vast

en gaf er eens een goeie zwier en zwaai aan.

Enfin, goeie.

**

Ondersteboven was ik.

In paniek precies.

Vanuit de diepten van al mijn ikken

kwam oude pijn

na het bericht dat ik gisteravond ontving.

**

Er is ziekte vastgesteld, wederom.

Ziekte. Verzwakking. Veel slaap.

En er moet onderzocht worden.

**

Bij de man die zo lang geleden de vrouw verliet.

De man en de vrouw waar ik uit ontstond

vooraleer ze terug kwaadschiks afscheid van elkaar namen.

Die man ontsprong al meermaals de [doden]dans

en blijft op zijn manier genieten.

En roken en drinken.

Een taaie, slanke man. Geliefd, ook.

**

En nu gaat hij terug achteruit.

En met die stappen

golft onze geschiedenis

over me heen.

Met alle afstanden en pijnpunten van dien.

**

Zo tolde ik deze ochtend even rond

en vond dankbaar gehoor bij hem² en haar.

Kon er over praten en over huilen.

Wat een geluk.

**

Nu rest de tijd

die zal wijzen hoe het hem vergaat.

En de reis om doorheen te fietsen

en hem te bezoeken.

En te delen wat gedeeld kan worden.

16:26 Gepost in Heen[ge]gaan | Commentaren (1)

31-07-10

De drempel

die ik over moest

om hem te bezoeken,

brokkelt af.

Telkens wat meer.

**

De angst, het voorbehoud

dat er zo lang zo diep

is ingepeperd

blijkt bezoek per bezoek

onnodig en wegkwijnend.

**

Van de verleden, wellicht vaak pijnlijke, gebeurtenissen

heb ik weinig weet.

Wat ik voel, is de warmte van nu.

**

Het contact met pa.

Het contact dat okee aanvoelt.

**

Telkens

die - ietwat verwonderde - opluchting.

Dat het okee is zo.

20:47 Gepost in Heen[ge]gaan, Mensen | Commentaren (1)

19-02-09

Uitgeput

IMG_7002_klein

Emotioneel uitdagend.

Dat was deze dag.

Een stap in het grote verhaal.

Naar de afronding toe.

Mooi zo.

***

Dozen. Dozen foto's doorworsteld.

In zwartwit en met gekartelde rand.

Mooie beelden, oude beelden.

Leuk om doen wel.

Doch uren. Uren aan een stuk.

***

En deze avond: de verkoop van het Grote Huis.

Het is voorbij. Ondertekend en nagelaten.

Het is even bekomen.

De notarissen waren niet van de subtielste soort.

Hemeltergend.

En wie me kent, weet dat ik tegen een stootje kan.

Toch?

***

Vanochtend: mijn lief mogen voorstellen aan mijn zus.

En vice versa.

En ik blij. En hij blij. En wij allen blij.

Jolijt jolijt, zoals hij placht te zeggen.

21:18 Gepost in Heen[ge]gaan | Commentaren (1)