In de vroege ochtend op weg

met de rupsenbus naar druk station.

Hoor ik hen.

Zelfs daar, vanuit de rups op wielen.

De vogeltjes schuifelend alom.

Telkens weer zingen ze me

een glimlach om de mond.

Elke ochtend een genoegen. Waarlijk.

Het langzaam en telkens vroeger

licht zien worden.

Op de trein

de schaduwen over het land zien ontspruiten

met de opkomende zon

oranjerozerood.

Vogels zeilend langs het frisblauwe zwerk.

Elke ochtend een genoegen.

Stiekem glijdt hand rand binnen.

Glippen vingers onder bloeszoom.

Rakelings de welving.

[Intens het kantwerk]

Door zijn vlucht

word ik alert.

En vervolgens blij verrast.

Voor het eerst hier,

zie ik zijn soortgenoten,

gezeten op hoge takken.

Op een boogscheut van thuis,

ik hoef er geeneens voor te fietsen.

En hier, op deze plek,

wandel je zomaar onder hen door.

Tevreden aanschouw ik

de schitterende beesten.

Aalscholvers in de zon.

Verademing.

**

Helemaal

uitgewaaid.

Ondanks al het

windstille.

Stappen langs dijk en duin

tot bijna in Frankrijk.

**

De tijd vergeten,

de avond snel daar.

Armen omarmen

al wat kan.

Wuiven vanop de trein.

Gister eentje van vijf weken.

Vandaag eentje van drie maanden.

De vriendinnen droegen ze in de buik,

ik draag ze wel even op de arm.

Koesterend.

**

Schitterende dames zijn het..

Bij ochtendkrieken en valavond

fluitend in de takken van de bomen.

De vogeltjes.

Waar we mee bezig zijn, staat stil.

We spitsen onze oren naar het geschuifel.

**

Twee gevleugelde stuks!

Zomaar uit het niets!

Enfin, uit de helderblauwe hemel, eigenlijk.

Twee staartmeesjes

verblijdden me met hun

kleinbollige, langstaartige bezoek.

Een vallend blad lijkt het.

Vederlicht en tuimelend en op onverwachts moment.

Duikt de koolmees uit de lucht

met dwarrelende kapriolen

en strijkt neer op kalende takken.

**

De bladeren vallen

van de Vlinderstruik.

Meneertje Merel aan de slag,

resuluut bladen lospikkend.

Zo kaalt de struik.

**

Ze twieten doorheen de ochtend.

De wind speelt met het raam.

Immer nog mijmerend

bij de onnavolgbare tintglans

op de herstzonbeschenen bladerkransen.

Ik stap uit het grootwarenhuis.

De supermarkt.

En daar hangt ze.

Groots in het van bleek- naar donkerblauw deinende zwerk.

Rond en van breekbaar sprankelend wit.

De maan in al haar glorie.

**

En alles staat stil.

Zoals wanneer des dags de ekster kwettert.

Zoals wanneer de mus trippelt op de koermuur.

Heel vroeg nog.

Voor een zaterdagochtend.

De zon reeds ontwaakt aan de klim.

Hoor ik het kwetterende gebabbel

door het open raam.

Speuren mijn ogen de hemel af

en daar zit ie.

Ochtendgenoot, vertellende vogel

die m'n dag maakt,

van heel vroeg.

Logeren aan de vijver.

Dat is:

een stoelke pakken,

kussen er op,

de voeten op een toegevoegd bankske,

en rondkijken.

Kijken naar het gedierte en de natuur en al.

**

Dat is:

vlak voor je neus

twee libellen zien neerstrijken,

verwikkeld in hun cirkelende liefdesspel.

Dat is:

acht eendejongen gadeslaan,

hoe ze bekvechten en krachtmeten,

om daarna knus bij elkaar

snavel aan snavel

een tuk te doen.

Dat is:

rondkijken. Zien en bewonderen.

En er tekeningskes bij maken.

Onder de zon.

De voeten op een bankske.

Een uit de kluiten gewassen komkommer.

Een handvol vlezige kerstomaatjes.

Haal ik uit de omzoming van m'n koer.

Enkel rond de middag schijnt de zon er.

In de boord vol aarde is wat chaos geplant.

Chaos die vreugde schenkt.

Een kruipende en zwevende komkommerplant.

Een stel hemelreikende zonnebloemen.

Enkele tomatenplanten.

Een wilde vlinderstruik die vrolijk de takken strekt

en zijn naam alle eer aandoet getuige talrijke bezoekers.

En een resem kruiden.

Met de wortels in de zoom

of in potten.

**

Verse komkommer voor in de salade van vanavond.

Verser dan vers.

De zon is er.

En dus ga ik er in zitten.

Dat kan niet hier.

Hier is de zon enkel 's middags.

Ik slenter er voor naar het park.

**

De zon is er.

En dus fiets ik in haar stralen.

Dat klinkt vanzelfsprekend

maar je [moet] het wel doèn:

De huiselijke klussen even laten.

En het moment bij de lurven vatten.

Alweer.

Hmmm.

Ik onderdruk een genietende zucht van klein genot.

Hmmmm.

Overheerlijk, die rode besjes.

Klein en rood en rond

glijden ze van het steeltje recht m'n happige mond in.

Jummie!

Een tijd terug wandelden we over de markt.

Thuisgekomen hebben we geplant.

Met groene vingers.

Met zon en veel water groeit en bloeit het nu in onzen hof.

In het strookje halfdagzon bollen kerstomaatjes en kronkelen komkommerstengels.

De Vlinderstruik heeft haar naam niet gestolen.

Dagpauwoog en Distelvlinder - hun namen snorde ik benieuwd op middels de zoekkaart - huizen er gretig.

Groeiend leven. Zo, zienderogen onder onze neus.

[foto: pompoenbloem]

Wielrenners op televisie.

Ik zie hun schaduwen: een voortsnellende hoofdenrij op het asfalt.

Omhelzing met mijn lief.

Ik zie de schaduw van mijn krullen op zijn gezicht.

Een overwiekende vogel.

Ik volg zijn schaduw over de planten.

Steeds. Valt me eerst de schaduw op.

En vaak. Ontglipt me de verwondering mondeling.

Waardoor de ander even meekijkt,

dikwijls glimlachend om al dat enthousiasme,

voor zo'n "simpele" schaduw..

Tanden in verse kers.

Sap sijpelend tussen lippen.

Bolle watermeloen.

Klaterende geuten fris water.

Smeulende stuks op de rooster.

Folie rond pelpatat.

Sprieten groen tussen de tenen.

Spetters nat op de bloemen.

Factor 30 op de roodneigende neus.

**

Mmmmmm.. de geneugten des zomers.

[ikke, verlof? neuh.. bijna..]

Groot en glanzend.

En wanneer je er in bijt,

lekker vlezig en smaakvol.

Die voorverpakte, droge kwietels van vroeger,

die kunnen hier niet aan tippen.

Eens je ze proeft,

zo zelf geschept uit de "verse bak",

wil je niet meer anders:

heerlijk hartige, zoete dadels uit de natuurwinkel.