21-01-14

Mini man

Hij kortbeent door de stationsgang,

een nijdig "klootzakken" tussen zijn tanden knersend.

Compleet geërgerd lijkt ie.

Ik kijk op het scherm:

vijf minuten vertraging.

De kleine, beige man ervaart het als hemeltergend,

zoveel is duidelijk.

**

Met de uitmuntende massage van gisternamiddag

nog op mijn huid

vertoef ik zelf in rustig land

en observeer die kleine man.

Reeds gepasseerd, wandelt hij nog door mijn gedachten.

Die trein, die komt wel.

**

Ik ken hem van zien.

Van bijna elke ochtend op het perron.

Maar ook van vroeger voor de klas.

Even. Het mocht niet zo goed lukken

met jennende leerlingen in de klas.

Aan plagen deed ikzelf niet.

Ik luisterde toen naar hem

maar op sleeptouw kreeg hij me niet.

**

Nu staat hij op het perron

met aktentas

beige te wezen.

Zijn blik kwijnt in ooghoeken,

sierlijke vrouwelijke gestalten volgend.

Zo onopvallend

dat het in mijn oog schiet.

Het weze hem gegund.

**

Hij lijkt een beige eiland

in een wereld waarin eenieder z'n ding doet.

Ik verwijl even bij de gedachte

hoe hij zou leven,

hoe hij zou opgegroeid zijn,

en hoe hij het dagdagelijkse reilen en zeilen ervaart.

Of hij nog ouders heeft.

Of hij eigenlijk wel zoveel ouder is dan ik.

En

of hij ook de vogels hoorde vanochtend

op deze ongewoon warme januaridag.

20:40 Gepost in Mensen | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.