06-10-13

Normaalgezien

In een landschap

herschapen tot vraagtekens

glijdt haar hand

uit de zijne.

** 

De zon reist

over de prille herfstkleuren van het gebladerte

en legt de dingen bloot.

Zoals ze zijn.

**

Ze wendt haar blik af

en kan niet meer terug kijken.

Niet

meer

terug.

Kijken.

Zo is het nu.

**

En elke ochtend kleurt de hemel

in wondere tinten.

En elke avond schemert het

al even wonderlijk getint.

**

Zo is het nu.

En elke dag

is het nu.

En elke dag, elk moment

is een nieuw nu.

De commentaren zijn gesloten.