08-09-07

J.e leeft verder

Lieve J.

Ik ontmoette N. Vanmorgen.

Zoals steeds stemt werken op een zaterdagochtend haar moe :o)

Ze glimlacht nu, wanneer ze over jou spreekt.

Toevallig, door enkele handelingen die zich verzamelden in 1 punt, is er een kamer geworden. Voor jou.

Jouw boeken staan er, jouw naar verluidt zo leuke spullen. Die kamer is van jou.

En van een van de poezen, die de ruimte en het bed rigoreus blijkt ingepalmd te hebben.

N. en haar vriend komen er af en toe. Om wat te denken. Of gewoon, om wat te zitten.

Je verjaart binnenkort! Toen N. dat zei, leek ik wel op te lichten.

Jouw geboortedatum lijkt een stuk de verbondenheid te verklaren die ik steeds met je voelde, hoe min ik je ook ken[de].

Twee dagen na mij verjaar je. Een septemberkind. Een septemberman.

En dat weet ik nu pas. Nu je niet meer bent.

Je vrienden organiseren een etentje. Voor je verjaardag. N. wil me er ook graag bij.

J., ik leer je nog beter kennen dan ooit het geval is geweest..

Liefs

20:16 Gepost in Afscheid | Commentaren (4)

18-05-07

 Aanwezig

J. is niet meer. De gedachte waarmee ik ontwaak. En vlak daarna, de gedachte aan een mooie ontmoeting die me deze dagen te beurt valt.

Een kleine rollercoaster van grote gevoelens, de dag van gisteren.

Maar J. is dus niet meer. En zo is hij nu overal. Grootva doet me ook zo voelen. Sinds hij overleed, enkele jaren geleden, na een lang en rijkgevuld leven, lijkt hij nu steeds in de buurt.

Ze zien me en zalven m'n gedachten.

De traan om J. is ook een traan om de wereld, voor mij. Om een jachtigheid, een hardheid ook die vele mensen niet ligt. Waar ze geen draai in vinden. J. als een van de talrijke alarmsignalen van waar we mee bezig zijn.

08:19 Gepost in Afscheid | Commentaren (5)

J...

Jongen toch. Jongen toch. Kon ik eerst enkel uitbrengen.

Je maakte deze keuze, zette deze stap, en we blijven verbijsterd achter. Je vrienden als één verweven net tot steun voor elkaar.

Ik zal je missen, je gezicht, je lange, sympathieke figuur die opduikt uit de menigte. Je koddige glimlach, je gehoopte stoerheid die ronduit lief en vertederend is. Was.

Geen J. meer in het straatbeeld. Het is nog onwezenlijk. Ik heb genoten van onze ontmoetingen-op-de-bots, van je muzikale escapades, van je verhalen over vinnige vrouwen en projecten in het verre buitenland, van je engagement in schrijfsel en gegids. Met open mond hoorde ik relazen over je volgehouden zoektocht naar een ideale job, voortdurend tastend om te kunnen creeëren.

Ik vond je geweldig. Heb ik altijd gevonden. Geweldig en lief.

Je zal er altijd wel zijn, om deze of gene straathoek. Het flyertje van dat ene optreden van jou hangt hier nog aan de muur. Zij die niet meer zijn, zijn eigenlijk overal.

Dat je rust mag hebben. Je laat een heel mooi beeld achter, het beeld van een intense, warme, door en door goeie, keiplezante persoon.

J. dikke knuffel, kerel..

01:26 Gepost in Afscheid | Commentaren (8)