Voor alles is er een eerste keer.

Ook voor dingen die je je niet verbeeld had.

Zoals vandaag:

voor het eerst een naald stukgenaaid.

En ze voor het eerst vervangen.

Wat [kinderlijk] eenvoudig blijkt.

Oude naalden zijn het nog,

van uit moeders naaidoos.

Een jaar

leg je heus niet

in enkele weken mild.

Hotsedebotsedebotel

duikelen gevoelens

over elkander heen.

En weer terug.

Van lach naar traan naar volle maan.

Een struikeling

en telkens terug recht.

Echt.

Ah, lieve man.

Hoe diep de koestering

van tal herinneringen.

Hoe kostbaar genoopt de stilte

die ons nu omvat.

Of deelt.

Hoe broos het lijf

dat onze zielen herbergt.

Immer ben je m'n

Bijzondere Mens.

Hoe zou je dat zeggen.

Weven aan een web van zelf.

Een web dat kleeft noch verstrikt.

Een web dat soepelt en ondersteunt.

Een web van zelf.

Door zijn vlucht

word ik alert.

En vervolgens blij verrast.

Voor het eerst hier,

zie ik zijn soortgenoten,

gezeten op hoge takken.

Op een boogscheut van thuis,

ik hoef er geeneens voor te fietsen.

En hier, op deze plek,

wandel je zomaar onder hen door.

Tevreden aanschouw ik

de schitterende beesten.

Aalscholvers in de zon.

In de wattekes leggen

mijn lijf en mijn geest.

Vertroetelen, tijd geven

elke minuut weer.

De kleine dingen koesteren,

de grote dingen overlaten aan de tijd.

In de wattekes leggen

mijn lichaam en mijn hele zijn.

Warme deken wikkelt zich. Omheen.

Koestering.

Gemoederen verzachten.

Soepel.

Verademing.

**

Helemaal

uitgewaaid.

Ondanks al het

windstille.

Stappen langs dijk en duin

tot bijna in Frankrijk.

**

De tijd vergeten,

de avond snel daar.

Armen omarmen

al wat kan.

Wuiven vanop de trein.

Het lezen van zijn naam

slaat me om het hart.

Zijn bericht laat ik

- nu nog -

ongeopend.

Gister eentje van vijf weken.

Vandaag eentje van drie maanden.

De vriendinnen droegen ze in de buik,

ik draag ze wel even op de arm.

Koesterend.

**

Schitterende dames zijn het..

Tuuuta tuuuta.

Bij de tweede toon vind ik gehoor.

Gesnikkehik bedaart,

woorden wellen op.

**

Reddingsteam.

Back up.

Paraat bij warm plezier.

En ook:

paraat bij hoge nood

en laag gemoed.

Bij het krieken.

Krak.

Duikende mondhoeken

verwrongen

recht naar beneden

waterlanderogen

bij diep gesnik.

De vaststelling

dat het leven verder gaat.

Vrienden treffen.

Hun vernissage bewonderen, hun babyborrel toasten.

Blij zijn voor en om hen.

Om terug te keren, happend,

bij jezelf.

Tasten naar.. vertrouwen.

**

Een vleug, een waas

onwennigheid.

**

Het leven gaat verder.

Je daagt telkens alleen op

en zo is het okee.

[Al was - is - met twee.. heel natuurlijk]

**

Zo zijn de dingen nu.

**

Vooral:

veel tijd.

Veel tijd nemen.

Om te wennen. Te wenen. Te zijn.

Oh, zo wankel.

Beetje onwennig

in het zijn.

Vorsend langs de winkelrekken.

Oh zo tastbaar

jouw afwezigheid.

Alle keuze aan mezelf.

Hoe we samen eten proefden

van passievrucht tot ijsfestijn.

Landen in braak land.

Waar vooropgestelde gedachten

niet langer van tel zijn.

Terwijl enkel die gedachten

nog waren wat er was.

**

Zo stap ik deze ochtend uit bed.

In braak land.

kwam je in mijn armen terecht.

Jij kleine uk.

Zomaar op een zondagmiddag.

Zodat jouw mama even gedag kon zeggen

aan de vele vele gasten.

Hadden wij wel ons bekijks, zo bij elkaar.

De eerste lachjes ter verkenning.

Wat ben je wonderlijk, Sara*.

* één maand jong

Bij ochtendkrieken en valavond

fluitend in de takken van de bomen.

De vogeltjes.

Waar we mee bezig zijn, staat stil.

We spitsen onze oren naar het geschuifel.

**

Als een krop

die beetje bij beetje aangroeide

tot heel dik,

onhoudbaar dik,

is het gegroeid.

Tot alles verstopt [is].

Belemmerd.

Geen doorgang.

**

Waarna de aloude twijfel

die geenszins gemist werd

terug zijn intrede doet.

De dingen oversluiert.

Dingen die moedig en levensblij

de kop boven de sluier blijven steken

maar langzaamaan afzwakken,

niet meer wetend wat waar is

en wat interpretatie.

Wanneer pijn het hoogste woord voert,

wat valt er dan [nog] te zeggen?

Neigen. Reiken. Tasten.

Naar de zon. Naar morgen.

Naar licht. Naar terug.

De basis.

**

Aangegroeide bodem.

Soms wat verstopt,

betwijfeld op bestaan,

immer aanwezig.

**

Levenskracht.

Het is broos.

Niet rijp voor woorden.

Of net: de taal voorbij.

Elk vanuit ons kamertje.

Ons biotoop.

Scharrelen we naar zin en hoop en richting.

Uitgeput en volgegeven

lijkt het reine troebel.

Vertroebeld.

**

Op lage krachten wandelen we door dagen.

Elk vanuit ons kamertje.

Ons biotoop.